Cuma, Ekim 23, 2009

Bahar Teyzeeeeeee :))


Sokakta oynamak hemen hemen her çocuğun vazgeçilmezidir.Ben sokakta oynamak denen o garip şeyle 10 yaşlarında tanışabildim çünkü Kuşadası'na o dönemde gitmiştik.İstanbul'da pek sokakta oynamak mümkün değildir.:))Sokak hayatım iki yıl kadar kısa süreli bir maceraydı.Çok susardık,pancar gibi kızararırdık tabi ben daha çok kızarırdım:))Şöyle bir baksan ne yaptığımız hangi amaca hizmet ettiğimiz de belli değildi.Sokak arkadaşları arasında garip bir kısım vardı.Bunlar sizi sokak dışında bir yerde gördüklerinde veya başka bir sokakta gördüklerinde tanımazlardı veya daha doğrusu tanımamazlıktan gelirlerdi.Bütün hukukunuz o sokak için geçerliydi.Bunun bir de okul arkadaşı versiyonu var tabi.Okuldanda biri okul dışında sizi görünce selam kelam hak getireydi.sanki sadece okul içinde konuşabilme hakkımız varmış gibi.

Sokatayken muhakkak bir şey için annemize seslenmemiz gerekirdi.''Anne!'' deyince anneler pek takmazdı.Onlarca çocuk ve onlarca anne olduğundan...Zaten kimse çocuğunun sesini tanımazdı.Bağırırken bütün sesler aynı olurdu çünkü.Bir de el birliğiyle koro oluşturup dirençle Anne! diye bağırırdık.Gene de sallamazlardı anneler.

Bu yüzden kardeşimle ben, anneme hep ''Bahar Teyze'' diye seslendik.

Bu ciddiye alınan bir hitaptı ve hemen cama çıkartırdı.

Nisa...

1 yorum:

NüHa dedi ki...

:) Her yerin sokağına göre çocuk stili var herhalde
Bizde öyle hadiseler pek olmazdı ama bizdede sokaklar arası gruplaşmalar vardı
Mesela bizim nimet sokağın veletleri tan sokağın veletlerini sevmezdi :DD